Bernardo Bertolucci'nin yönettiği 1972 yapımı 'Last Tango in Paris', sinema tarihinin en çok tartışılan ve etkili filmlerinden biridir. Film, Paris'te tesadüfen boş bir dairede karşılaşan, orta yaşlı Amerikalı dul Paul (Marlon Brando) ile genç nişanlı Jeanne (Maria Schneider) arasında gelişen isimsiz, kuralsız ve yoğun tutkulu bir ilişkiyi anlatır. İkili, kimliklerini ve geçmişlerini bir kenara bırakarak sadece fiziksel arzuya dayalı bir birliktelik kurmayı dener, ancak bu ilişki beklenmedik duygusal derinlikler ve travmalar açığa çıkarır.

Marlon Brando, Paul rolüyle olağanüstü bir performans sergiler. Karakterinin acısını, öfkesini ve kırılganlığını seyirciye adeta hissettirir. Maria Schneider ise Jeanne karakterinin masumiyet, merak ve karmaşa dolu dünyasını inandırıcı bir şekilde yansıtır. Bertolucci'nin yönetmenliği, Vittorio Storaro'nun görüntü yönetimi ve Gato Barbieri'nin unutulmaz caz müziği, filmin kasvetli ve tutkulu atmosferini mükemmel şekilde destekler.

Film, yalnızlık, yas, arzu ve özgürlük arayışı gibi evrensel temaları cesur bir dille ele alır. Cinsel içeriği nedeniyle zamanında büyük sansasyona ve sansür tartışmalarına yol açmış olsa da, 'Last Tango in Paris' esasında insan psikolojisinin karanlık dehlizlerine inen derin bir karakter çalışmasıdır. Sinema diline getirdiği dürüstlük ve oyunculuk performanslarıyla izleyiciyi sarsan bu başyapıt, olgun seyircilere hitap eden unutulmaz bir deneyim sunuyor.