Mike Flanagan'ın yönetmenliğini üstlendiği 2013 yapımı Oculus, geleneksel hayalet hikayelerinden sıyrılarak, izleyiciyi gerçeklik algısını sorgulatan psikolojik bir gerilim yolculuğuna çıkarır. Film, çocukken ailesinin trajik dağılmasına tanık olan ve bunun sorumlusu olarak lanetli Lasser Glass aynasını gören kardeşler Tim ve Kaylie'nin hikayesini anlatır. Yıllar sonra bir araya gelen ikili, geçmişin hayaletlerini yenmek ve aynanın kötülüğünü kanıtlamak için tehlikeli bir deneye girişirler.

Karen Gillan'ın canlandırdığı Kaylie karakteri, takıntılı bir kararlılık ve kırılganlıkla, aynanın peşinde bir dedektif gibi hareket eder. Brenton Thwaites ise, olayları mantık çerçevesinde açıklamaya çalışan ve travmasını terapilerle atlatmaya çalışan Tim'i başarıyla yansıtır. İkili arasındaki dinamik, inanç ve şüphe çatışması üzerine kuruludur ve bu, filmin geriliminin temelini oluşturur.

Oculus'un en güçlü yanı, izleyiciyi karakterlerle birlikte 'neyin gerçek neyin yanılsama olduğu' ikilemine sürüklemesidir. Zaman atlamaları ve gerçekliğin kırılgan yapısı ustalıkla kurgulanmıştır. Korku öğeleri, ani sıçratmalardan ziyade, yavaş yavaş içine işleyen bir psikolojik rahatsızlık ve güven duygusunun aşınması üzerine kuruludur. Sıradan bir ev eşyasını bu denli ürkütücü ve tehditkar bir varlığa dönüştürmek, filmin en yaratıcı başarılarındandır.

Nihayetinde Oculus, sadece doğaüstü varlıklardan değil, geçmişin travmalarından, suçluluk duygusundan ve aklın karanlık köşelerinden korkmamızı sağlayan, zekice yazılmış bir gerilim filmidir. Görsel illüzyonları ve sarsıcı atmosferiyle, izleyiciyi filmin sonuna kadar ekrana kilitlemeyi başarıyor. Psikolojik derinliği olan, düşündüren ve ürperten bir korku deneyimi arayanlar için kaçırılmaması gereken bir yapım.